Met beperkte budgetten, weinig IT-personeel en een toenemende blootstelling aan ransomware- en phishingaanvallen, maken ziekenhuizen op het platteland steeds vaker gebruik van samenwerkingsverbanden voor dreigingsinformatie en elementaire cyberhygiënemaatregelen om gevaarlijke beveiligingslekken te dichten en patiëntgegevens beter te beschermen.
Een groot deel van de Verenigde Staten is afhankelijk van een levenslijn waar niemand het over heeft: de meer dan 2,000 ziekenhuizen op het platteland die gebieden bedienen met beperkte toegang tot gezondheidszorg. Deze ziekenhuizen kampen vaak met chronische onderfinanciering en een personeelstekort, waardoor ze prioriteit moeten geven aan wat het meest urgent is: de behandeling van patiënten. Hierdoor komt cyberbeveiliging op de achtergrond te staan, wat uiteindelijk leidt tot een verhoogd risico op cyberaanvallen voor deze ziekenhuizen.
Het probleem is ook systemisch: cybersecurity-experts en initiatieven voor dreigingsanalyse richten zich vaak op waardevolle, complexe doelwitten in de gezondheidszorg, zoals grote ziekenhuisnetwerken, verzekeringsmaatschappijen en overheidsinstanties.
Ziekenhuizen op het platteland worden vaak over het hoofd gezien bij investeringen in en beleid op het gebied van cyberbeveiliging, omdat ze niet over de middelen beschikken om hun netwerken adequaat te beschermen. Beperkte middelen voor cyberbeveiliging leiden tot veel minder verdedigingsmechanismen, waardoor ziekenhuizen op het platteland aantrekkelijke doelwitten worden. De budgetprioriteiten liggen, terecht, bij de patiëntenzorg, en de uitdaging is om meer middelen voor cyberbeveiliging te verkrijgen.
